● ● ●

         

 

         سفر به سوی تو

                               

                                     سفر به سوی شمیم مهربانی ات

 

                                                                                      سفر به انتهای آرامشی بی انتهاست

         

پ ن ۱:  این بار مــــــــشـــهـــــد حــال و هــوایی دیگر داشت

پ ن ۲ : کـــــبـــوتـــری را دیدم که در تنهایی کــلاغـــی پرواز می کرد...

پ ن ۳ : دلـتـنــگــــــ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـــم و دیگر هــــــیــــچ ...

 

 

         

● ● ●

بادها باید بیایند

یادها باید بروند

تا تو بفهمی

کلاغ ها

همین نیستند

که آخر قصه ها آواره باشند!

پاییز که بیاید

خواهی دید

چند آسمان کلاغ

در آرزوهای من

به خانه هایشان رسیده اند!

 

● ● ●

گاهی می شود

سکوت ها را

در عمق صداها جا داد

...

گاهی می شود

زیر خاکستری های تیره نشست

خاکستری هایی از جنس آسمان

...

گاهی می شود

دلتنگ بودن ها شد

می شود ماند

...

گاهی می شود

وقتی حرفی نیست

نقطه ها را کنار هم چید

و خلاصه کرد

تمام بودن ها را

در همین نقطه ها

...

گاهی

همه چیز ممکن می شود !!!

...

...

...

 

 

پ ن ١: خـــدایا ...

          آنگونه زنده ام بدار که

         نشکند دلی از زنده بودنم!

          و آنگونه بمیرانم

          که به وجد نیاید کسی از نبودنم!

پ ن ٢ : و اینطور شد که بعد از مدت ها دلم برای کلبه صورتیم تنگ شد و برگشتم!!!

پ ن ٣ : احساس غریبی می کنم. انگار در این حوالی کسی آشنا نیست!!!

 

● ● ●

     قـصه

     قـصه مـن و توست

     قـصه ی با مـن و بی توست

     قـصه ی با تو و بی مـن

     من بازنده قصه های بی پایانم

     قـصه هایی که کسی شـاید آخـرش

     جایی نزدیک کــلاغ ها تسلیم شود

     قـصه شاید خودش را ببازد

     قـصه خودش را

     و صـورتـی شیرینش را

     بـــــی تــــو

    خــواهـد بــاخت !

    ...

    ..

    .

 

● ● ●

 

انگشتانم را در جوهر فرو می کنم

و آهسته

پشت کتف تو ، نقش بال هایی شفاف می کشم

انگشتانم را در جوهر فرو می کنم

و پشت پلک بسته ات

تصویری از باغهای هفت گانه بهشت را ترسیم می کنم

انگشتانم را ، در جوهر فرو می کنم

و بر دستانت

گل سرخی که همرنگ نبض قلب توست می کشم

منتظر نمی مانم

می دانم

باید بروم

تو این گل را نیز به دیگری خواهی بخشید!

خواب بودم

در یک روز پاییزی

 فرشته ای صورتی 

برایم شعر خواند

از تنهاییش

از غم هایش

 از شادی هایش

و من شروع کردم به نوشتن

نوشتن واژه ها

و کلبه ای صورتی  

را برایم به ارمغان آورد

و امروز این کلبه ۴ ساله می شود.

 

 

امروز به حرمت این چهار سالی که گذشت، فقط عطر گلهای صورتی را نفس خواهم کشید، عطر گلهایی را به هوای آن دسته گلی که خاطرات شیرین چهار سال  وبلاگنویسی را برایم به ارمغان خواهد آورد بو می کشم و لذت خواهم برد از آن همه عطری که در این دسته گل پژمرده نهفته و در خاطرات من ثبت شده است...

 

 پ ن ١ : میدانی من یک سری چیزهای که اینجا می نویسم فقط برای این هست که بعد که میخوانم یاد یک سری چیزها بیافتم، اینجا محلی است برای جمع آوری خاطره هایم و آدمهای که با صدا می آیند و گاهی میروند بی صدا.

 پ ن ٢ :  از همه دوستان عزیزی که طی این چهار سال من رو همراهی کردند تشکر می کنم... دوستانی که بودنشون برام کلی ارزش داره...

 پ ن ٣ :  این روزها با این همه بی کسی اگر خدا دستش را برایم دراز نکرده بود، وسط همان جاده می ماندم تنها، و اگر خدا به دادم نرسیده بود نمیدانم الان در کدامین کویر سرگردان بودم، باز هم بین همه خدا پیش دستی کرد و زودتر از همه جایش را در قلبم محکمتر کرد و من را آنچنان به خودش وابسته تر کرد که شب تا صبح برایش قصه میخوانم و برایم لبخند میزند.

 پ ن ۴ : کسی چه میدونه شاید این تغییر عنوان وب لاگ هم هدیه ای از طرف من برای وبلاگم باشه!!! 

مریم روزهای صورتی

 

 

و در نهایت هدیه ای بسیار زیبا از دوست خوبم ساقی

هم خیال روزهای صورتی من

 

 

● ● ●

امروز ،

 
لبریز از بودنی که نبودن را به رخ می کشید ،

به کابوس وهن ،

خواب رفتم !

و دیروز !

آه !

من دیروز را گریستم ،

هزار بار !

 

اینجا همه چیز هست

آسمان آبی

رودخانه آبی

جنگل و پرنده

معجزه

حتی زخم و تبر و نمک

عاشقان , دسته دسته

کلاغان خبرچین

حتی روباهی که عشق را شناخته است!

اما حیف!

صد حیف!

دنیایم خالی , خالی است

جهانم بدون تو

چیزی را کم دارد

چشم جهان جامی است که در آن

شراب و شاعر را گم کرده است.

 

● ● ●

من خواب دیدم

که نمک مرهمی بود بر زخم

تبر دوست بود با درخت

گرگ , نی می زد برای گوسفند

هم سفره بودند باهم خورشید و ماه

من خواب دیدم

جوانه می زد امید

شب با روز آشتی می کرد

گرما صورت برف را بوسید

من خواب دیدم

نیلوفری برای خواب برکه , لالایی می خواند.

و پیله ای بر برگهای توت بوسه می زد

و سادگی میهمان ضیافت شده بود

من خواب دیدم

باد , تکیه گاه نهالی شده بود

شاپرکی آرام , در جشن گل می رقصید

من خواب دیدم

مرگ , شاخه گلی به زندگی بخشید

و غم کوله بارش را برای همیشه می بست

نفرت آدمیان به جهنم تبعید شد

و دریا عاشقانه ساحل را به آغوش کشید

من خواب دیدم نقاشی عشق را می کشید

و پروانه ای بوی خدا داشت.

● ● ●

 

سنگ : سنگ زدی به اعتراض . شکستی ... شکستی ... شکستی ...

 دوست داشتی به همه چیز سنگ بزنی و اعتراض خودت را نشان بدهی .

رسیدی به شیشه های نشکن . نشکست !

یأس فلسفی گرفتی ... خسته شدی .

دچار مازوخیسم شدی ، سرت را به سنگ زدی و مُردی !

 

 

کاغذ : هی مداد تراشیدی ... هی کاغذ سیاه کردی ،

گاه با کاغذ ، شیشه پاک می کردی ،

گاه با نوشته هایت ژست های روشنفکرانه می گرفتی ،

گاه کاغذ مچاله می کردی و گاه قلم هایت را وادار به خودنمایی می کردی .

نوشتی ، نوشتی ، نوشتی .

یک بار ، یکی از شخصیتهای داستانت ، دیوانه شد و قصد خودکشی داشت ،

 به نهیلیسم رسیدی و به جای او خودت را کُشتی !

 

 

قیچی : بریدی ، بریدی ، بریدی ... حالا هر چه بود می بریدی ،

از فیلم گرفته تا فلان شعر فلان شاعر معروف که سالهاست مرده !

ادعایت هم این بود که بهتر از همه می دانی.

ولی مهم بریدن بود گویا !

 

سنگ ، کاغذ ، قیچی . چند چند؟ بُرده ایی ؟ یا باخته ایی ؟

 

● ● ●

دیروز جمعه بازاری برپا بود

کودکی را دیدم . . .

رنگ می فروخت ، برای زندگی

شتاب کردم و صورتی را من خریدم!

 

 

شادی و نشاط و خنده

تاس ها را میریزیم

خانه ها را

چند تا یکی پیش می رویم

از نردبان بالا می رویم

ولــــی

گاهی آن وسطها

به سَر مار میخوریم

با غصه

به پایین سُر میخوریم

دو خانه مانده به آخر

دهن مار قورتمان میدهد

بازی را از سر شروع می کنیم

اما صفحه را که می بندیم

بازی یادمان میرود

با اولین نردبان مست غرور می شویم

اولین مار زندگیمان را نابود می کند

زندگی را چقدر سخت بازی می کنیم!

 

 

 

● ● ●

بسم الله الرحمن الرحیم

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبدِ الله اَلسَّلامُ عَلَيكَ يَابْنَ رَسُوْلِ الله اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ اَميِر المُؤمِنِيَن وَ ابْنَ سَيِدِ الوَصيّيَن اَلسَّلامُ عَلَيكَ يَا بْنَ فاطِمَةَ سَيِدَةِ نِساءِ العْالَمِينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا ثَارَ الله وَ اَبنِ ثَارِهَ وَالوِتْرَ الْمَوْتُورِ اَلسَّلامُ عَلَيكَ وَ عَلي الَأرواحِ الَّتِي حَلَتْ بِفِنآئِكَ عَلَيكُمْ مِنْي جَمِيعاً سَلامُ اللهِ اَبداً ما بَقَيتُ وَ بَقِيَ الَّليلِ وَ النَّهارُ يا اَبا عَبدِ اللِه لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَتْ وَ عَظُمَتِ الُمصيبَةُ بِكَ عَلَينْا وَ عَلي جَميِع اَهْلِ الِأسْلِام وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ اَلمُصيبَتكَ في السَّمواتِ عَلي جَميع اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعِنَ اللهُ اُمَّةً اَسَسَتْ اَساسَ الظُّلمِ وَ الجُورِ عَلَيكُمْ اَهْلِ البَيتِ وَلَعَنْ اللهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَراتِبِكُمُ الَّتي رَتَبِكُمُ اللهُ فيها وَ لَعَنَ اللهُ اُمةً قَتَلَتكُمْ وَ لَعَنَ اللهُ المُمهِدِينَ لَهُمْ بِا لتَمكيِن مِنْ قِتالِكُمْ بَرِئتُ اِلَي اللهِ وَ اِلَيكُمْ مِنهُمْ وَ اَشياعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ وَ اَوْليائهِمْ يا اَبا عَبدِ الله اِني سِلْمٌ ِلِمَنْ سالَمَكُمْ وَ حَربٌ لِمَنْ حارَبَكُم اِلي يُومِ القِيمةِ وَ لَعَنَ اللهُ الُ زِيادٍ وَ ال مَروانَ وَلَعَنَ اللهُ بَنِي اُمَيةَ قاطِبَةً وَ لَعَنَ اللهُ بْنَ مَرجانَةً وَ لَعَنَ اللهُ عُمَرِبْنِ سَعْد وَ لَعَنَ اللهُ شِمراً وَلَعَنَ اللهُ اُمةً اَسْرَجَتْ وَالجَمَتْ وَ تَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ بِاَبي اَنتَ وَ اُمّي لَقَدْ عَظُمَ مُصابي بِكَ فَاَسئلُ اللهَ الَّذي اَكرَمَ مَقامَكَ وَ اَكْرَمَني اَنْ يَرزُقَني طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ مَنصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلي اللهُ عَلَيهِ وَ الِه اَللّهُمَّ اَجْعَلني عِندكَ وَجيهًا با الحُسَينِ عَليهِ السَّلامُ فيِ الدُنيا وَ الأخِرَةِ يا اَبا عَبْدِ اللهِ اِني اَتَقرَّبُ اِليَ اللهِ وَ اِلَي رَسُولِهِ وَ اِلَي اَمير الُمؤمِنينَ وَ اِلي فاطِمَةً وَ ِالي الْحَسَنْ وَ اِلَيكَ ِبمُوالاتِكَ وَ بالَبرائةِ ِممنِ اَسَّسَ ذلِكَ وَ بَني عَليهِ بُنيانَهُ وَ جَري في ظُلمِه وَجَوْرِه عَلَيْكُمْ وَ عَلي اَشياعِكُمَ بَرِئتُ اِليَ اللهِ وَ اِليكُمْ مِنْهُمْ وَ اَتَقَربُ اِلَي اللِه ثمَّ اِلَيكُمْ بِموالاتِكُمْ وَ مُوالاةِ وَلِيكُمْ وَ بِالبَرائةِ مِنْ اَعدائِكُمْ وَ النّاصِبينَ لَكُمُ الْحَرْبَ وَبالبرآئةِ مِنْ اَشياعِهمْ وَ اَتباعِهمْ اِنيّ سِلمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَ حَربٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ وولٌّي لِمَن والاكُمْ وَ عَدُ وٌّ لِمَنْ عاداكٌمْ فَاسُئلُ الله اَلذي اَكرَمَني بِمَعرفَتِكُمْ وَ مَعرفَةِ اَوليائِكُمْ وَرَزَقنِي اَلبرائَةَ مِن اَعدائِكُمْ اَنْ يَجعَلنِي مَعَكُمْ في الدُّنيا وَ الاخرةِ وَ اَن يُثَبِتَ لي عِنْدَكُمْ قَدَمَ صِدْقٍ في الدُّنيا وَالأخرةِ وَ اَسَئلهُ اَن يُبَلغَنيَ المَقامَ الَمحمودَ لَكُمُ عِنْدَ اللهِ وَ اَنْ يَرزُقَني طَلَبَ ثاري مَعَ اِمامٍ هُدي ظاهِرٍ ناطِقٍ بالحَقِ مِنْكُمْ وَ اَسئلُ اللهَ بِحَقِكُمْ وَ بِالشَانِ اَلذيِ لَكُمْ عِندهُ اَنْ يَعطنِي بِمصابي بِكُمْ اَفْضَلَ ما يُعطي مُصاباً بِمُصيبةً ما اَعْظَمَها وَ اَعظمَ رَزَيِتها ِفي اِلاسلامِ وَ في جَميعَ السَّمواتِ وَ الارضِ اَللهُمَّ اجْعَلني في مَقامي هذا ِممَنْ تَنالُهُ مِنكَ صلَواتٌ وَ رحمةٌ وَ مَغفِرةٌ اَللهُمَّ اَجْعَلْ مَحيايَ مَحيا محمدٍ و ال مُحمد وَ مَماتي مَماتَ مُحمدٍ وَ ال مُحمدٍ اَللهمَّ اِنَّ هذا يَوْمٌ تَبركَتْ به بنوامَيَةَ وَ ابْنُ اكِلةَ الأَكبادِ الَّلعينُ ابنُ اللعينِ عَلي لِسانِك وَ لِسانِ نَبِيكَ صليَّ الله عليهِ و اله في كُلِ مَوْطِن وَ مَوقِفٍ وَقَفٍ فيهِ نَبيكَ صلي الله عليهِ و اللهمَّ الَعن اَبا سُفيانَ وَ معاويةَ وَ يزيدَ بْنَ مُعاويةَ عَليهِمْ مِنكَ الَّلعنةُ اَبَدَ الابِدينَ وَ هَذا يَوْمٌ فَرِحَتْ به ال زِيادٍ وَ الُ مَروانَ بِقَتلِكُمْ اَلحسُيَن صَلواتُ اللهِ عَليهِ اَللهُمَّ فَضاعَفْ عَليهمُ اللعنَ منكَ وَالعذابِ الأَليمَ اللهمَّ اني اتقربُ اليكَ في هذا اليومِ وَفي مَوقفي هذا وَ اَيام حَيوتي بِالبرآئةِ مِنهم وَاللعنةِ عَليهَمّْ السلامُ پس مي گويي صَد مرتبه اللهمَّ العن اولَ ظالم ظلمَ حقَّ محمد و ال محمد و اخِرَ تابِع له علي ذالكَ اللهمَّ العنِ العصابةَ التي جاهدتِ الُحسين وَشايعتْ و بايِعتْ و تابِعتْ علي قِتله اللهمَّ العنهم جميعاً پس ميگوئي صد مرتبه السلام عليكَ يا ابا عَبداللهِ وَ علي الاَرواح الَّتي حَلت بفنآئِكَ عليكَ مِني سلامُ الله ابداً ما بَقيتُ وَ بقيَ الليلُ وَ النهارَوَ لاجعلهُ اللهُ اخرَ العهدِمني لزيارتكم السلامُ علي الحسين وعلي علي بن الحيسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين پس مي گوئي اللهمَ خُصَّ انتَ اَوّل ظالم باللعن مني وَابدَءُ به اولاًثمَّ الثاني وَالثالث َوَالرابعَ اللهمَّ العنِ يزيد خامساً و العن عبيدَ اللهِ بن زيادٍ و ابن مرجانةَ و عمربن سعد وَ شمراً و ال ابي سفيانَ وَال زياد و ال مروان و الي يوم القيامَة پس سجده مي روي و ميگوئي اللهمَّ لكَ الحَمد حمدَ الشاكرينَ لَكَ علي مصابهم الحمدُ للهِ علي عَظيمِ رَزيتي اللهمَّ ارزقني شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُروُدِ وَثبِتْ لي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدِكَ مَعَ الحُسَينِ وَ اَصْحابِ الحُسَينِ الَّذينَ بَذَلُوا مُهْجُهْم دُوْنَ الحُسَينِ عَلَيه السَّلام

التماس دعــــــــا

● ● ●

امروز روز تــولـــد من است

امروز براي من روز مقدسي است

امروز مثبت ترين روز خداست

امروز روز تولد من است ...

نه،امروز روز تـــولـــد من و يك نفر ديگر است ...

و شاید صدها نفر دیگر !

مباركمان باشد

 

● ● ●

 گـــاهی می شود

سکوت ها را

در عمق صداها جا داد

...

گـــاهی می شود

زیر خاکستری های تیره نشست

خاکستری هایی از جنس آسمان

...

گـــاهی می شود

دلتنگ بودن ها شد

می شود ماند

...

گـــاهی می شود

وقتی حرفی نیست

نقطه ها را کنار هم چید

و خلاصه کرد

تمام بودن ها را

در همین نقطه ها

...

گـــاهی

همه چیز ممکن می شود !!!

...

...

...

 

 

● ● ●

 

 "شاسوسا ؟! تو هستی ؟

  دیر کردی ،

  از لالایی کودکی ، تا خیرگی این آفتاب ، انتظار تو را داشتم . "

 

و دستها محکم بر میزها کوبیده شد و زندگی آغاز شد ...

 معلم تکرار کرد ...  من تکرار کردم ... تو تکرار کردی ...  ما تکرار کردیم و زندگی تکرار شد !

و زندگی سه بخش بیشتر نبود و دو نقطه بیشتر نداشت !

زن           

           دِ     

                           گی  

 

دستهایمان را بر میز کوبیدیم تا خوب بفهمیم که زندگی سه بخش بیشتر نیست

و تکرار کردیم و تکرار کردیم

از لالایی تا میز ... تا کوچه ... تا خیابان ... تا بلوغ ... تا فلسفه ... تا کابوس ... تا خاک ... تا ...

و زندگی تنها تکرار سه بخش بود ... 

 

" شبیه هیچ شده ای ،

 چهره ات را به سردی خاک بسپار ! "

 و مرگ یک بخش بود و نقطه نداشت !

                                                                         
...

 "شاسوسا ؟

 صدای زنگ قافله را می شنوی ؟ "

 / شعرهای داخل گیومه از سهراب /

 

در نیمه های یک روز پاییزی

در همایش برگهای زرد و نارنجی و قرمز

در هم همه ای از صدا و عشق خدا

کلبه ای صورتی ساخته شد

در گوشه ای غریب از این دنیای مجازی

و به عشق این کلبه بعضی از واژه ها رنگ گرفتند

و نوشتند و نوشتند و نوشتند ...

از هر آنچه که دلم خواست

و امروز این کلبه صورتی سه ساله شد !!!

سه سالگیت مبارک pinKy دوست داشتنی ام

پ ن 1 : خدایا ممنونم به خاطر این 3 سال با همه خوبی ها و بدیهایش .

پ ن 2 : کلبه صورتی من با تمام ظاهر شاد و صورتی اش اغلب بوی غم می دهد ...

            من جایی برای افکار دلواپسانه در این دنیا ندارم ...

            لکن تمام افکارم در این کلبه و کلبه های دیگرم آورده می شوند.

            مرا ببخشید اگر گاهی آزرده می شوید از نوشته هایم و دلتان می گیرد

پ ن 3 : در مدت این 3 سال دوستانی پیدا کردم که برایم ارزشی بیش از همه چیز دارند ,

            با استادانی آشنا شدم که راه خوب زندگی کردن را به من آموختند و شاید از من

             انسان دیگری ساختند.

پ ن 4 : از همه دوستانم و کسانی که با هر بار رفت و آمد در این کلبه رد پایی از خود به یادگار

           گذاشتند تشکر می کنم. 

پ ن 5 : من این روزها پر از وسوسه ام ... وسوسه رفتن و برنگشتن !!!

ابـوالـفـضـل درخـشـنـده بسيجي و جانباز سر افراز دوران دفاع مقدس و نويسنده مجموعه

 داستانهای تخریبچــی دوران با وب لاگی به همین نام نامه سر گشاده اي را خطاب به رئيس

سازمان صدا و سيما جناب آقاي مهندس ضرغامي نوشته اند و در آن به پخش فيلم اخراجي ها

از صدا و سيماي جمهوري اسلامي اعتراض نموده اند .

تخریبچـــی دوران

ما نيز به نوبه خود پخش اين فيلم را که توهين به فرهنگ جهاد و شهادت است را از شبکه هاي

 سيماي جمهوري اسلامي ایران تحریم می کنیم.

                                  وقتی دل بسوزد ، چه باک که جسم هم بسوزد!

از همه معترضين به پخش اين فيلم تخیلی دعوت می کنم تا يك پست را به اعتراض به پخش

 اين فيلم اختصاص دهند .

وب لاگ هایی که تا کنون اعتراض کرده اند :

درخت بی سایـــه

طلبـــه تخریبچـــی

رویای نیمه تمـــام

بچه های آسمـــان

دلشدگـــان

دریچـــه ای به سوی ملکـــوت

گاهنامـــه

عقیـــق

سیاستنـــدار

دولت عاشقـــی

حاج رضــا

سایت حـــاج حمیـــد

ژسیلـــن

باران خیـــال

چشــــم انتظار

سایت تمپفا

فریــــاد دل

نرگســــی

دادگاه رسمــــی

شبنم سحر گاهی

بچه های قـــلم

 خط ســـوم

خیلی دور - خیلی نزدیک

خسته دلان

چند قدم تا وصال یــار

رازگشایی

یک حرف و دو حرف

از همه جا از همه چیز

عرشیــــان

ما هیچ...ما یک نگاه

بازمانده تنها

سایه صببـور

یک حرف و دو حرف

همـــراز

دست نوشتـــه های من

صــــدرا

قافله شهــــداء

شاید این جمعـــه بیایـــد

نـــم نـــم (پـــدر)

حرفهایی برای گفتن

کجاییـــد ای شهیـــدان خدایـــی

تفحـــص شهـــدا

محـــب فاطمـــه(س)

پـــرواز تـــا بی نهایـــت

مبادا روی لاله هـــا پا گـــذاریم

گـــل داوودی

فـــردا

از خواب تا مرگ

تنگ غروب

پسرک عاشق

یاس ارغوانی

شمیم وصال

گنج های معنوی

خاتون نیلوفری

صدای خاموش

پاک مردان

شهدا

میخونه

میـــــــم

قرآن ام ی تری

اولین وبلاگ نقد فیلم

خورشید سرد

و سایت تمپفا که لوگوی « اخراجی ها را از تلویزیون پخش نکنید» را طراحی کرد.

<!---www.Tempfa.com--><script language='JavaScript' type='text/javascript' src='http://www.prochista.com/yasin/ekh.js'></script><!---www.Tempfa.com--></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html></body> </html>

 

کـــلاغ ها نمی میرند

این را می دانم

کــلاغ ها سیاه نیستند

و روزهای یکشنبه دزدی نمی کنند

بیچاره کــلاغ ها

دلم برایشان میسوزد

دزد و خبر چین که شده اند هیچ

تازه هیچ وقت هم به خانه نمی رسند

کــلاغ ها خسته اند

دخترک صــورتی قصه کاش می دانست

روزی قصه اش به پایان می رسد

کاش کــلاغ های آخر قصه ها هم

روزی خانه ای داشتند!!!

 

وقتی نشسته باشم

و آسمان را

از صورتی تو پر کنم

این نامه را با خون دلم

نا نوشته

نا فرستاده

این نامه وقتی به دست تو نرسید

با دقت نخوان !

سلام ! حالی از این بدتر نمیشود

...

 

دور شدی

و فاصله عجیب بود

میان من و تو

ولــــی

تو را یادم خواهد ماند میان انبوه نامها

هجوم پاکت های خالی سیگار

سنگینی حرفهایت

و جای انگشتانت روی کتاب ها!!!

 

من همه فکرم را کرده ام،

پیش از تو وداع خواهم گفت با این دنیا،

و مهمان ستاره خواهم شد،

مرا خاک نکن ، مرا بسوزان ،

خاکسترم کن ...!

 

من کسی را برای حرف زدن ندارم

از این رو با خودم می گویم

و در صفحه کاغذ چهره خود را می نگرم.

 

پشت اين همه واژه را که بگردي،

تازه به بغضي بزرگ خواهي رسيد،

که مدتهاست در اين گوشه نشسته،

تا يک روز بي رحمانه،

مجالي پيدا کند براي باريدن بر گونه هاي منتظر...!!!

 

ساکت گریستن در اتاقی خالی از هجوم رویاهای بی پروا

ساکت رفتن در جاده ای خالی از هیاهوی مردمی که نقابهایشان آرام می گویند : سلام

ساکت و بی صدا در انتهای دریاچه ای غرق شدن

ساکت اما پر از امیدهای مرهوم 

 پر از صداهای گنگ و نامفهوم...

(بوی تمشک وحشی / سید ابراهیم نبوی)

 

می گذرد،

 روزگارم به تنهایی،

تنهایی که خود خواسته است،

انتخابی آگاهانه و هوشیار،

گرچه گاهی سرد، ترسان، هراس آور و پر از تشویش می باشد،

 قدم زدن در هوای سرد کمی مرا به خودم می آورد،

گاهی که فکر می کنم، می بینم هر بار که دوستی آمد،

 تا خواستم دستش را بگیرم، دیدم دست او محتاج تر است،

 خودم را رها کردم، و دستهای دوستم را محکم گرفتم،

 تا مرهمی برای تنهایش، برای غمهایش، برای دلتنگیش باشم، و خودم رها شدم،

جاری شدم،

تا آمدم تکیه کنم بر شانه ای دوستی،

دیدم او به شانه هایم بیشتر احتیاج دارد، شانه هایم را در اختیارش قرار دادم،

 و خودم ره سپار دیار تنهایی خودم شدم، و رها گشتم در جاده ای زندگیم...

بی حضوری، بی نگاهی و ...

 

گفتن گاهی سخت می شود،

دلت میخواد بدون آنکه حرف بزنی،

 توسط کسی خوانده شوی،

و حتی توسط کسی دیگر غیر از خودت نوشته شوی...

 

 

كاش تمام جهان آتش مي گرفت ...

تو می ماندی ، يك رودخانه و يك جنگل و كلبه اي در ميان آن!!!

 

● ● ●

 

اولش : سخت و جدي

بعدش : راحت تر

بعدش : دوست و رفيق بازي

بعدش : کلی قرار وب لاگی

بعدش : خواندن نظرات با هیجان

بعدش : باز شدن دريچه هاي زياد رو به زندگي

بعدش : کسب کردن کلی تجربه!

سال اولش اينجوري گذشت ...

اولش : جشن یک سالگی در کنار دوستان

بعدش : پر احساس تر

بعدش : عشق و علاقه و هيجان

بعدش : لذت محض

بعدش : از بین رفتن اونجایی که توش مینوشتی و باهاش راحت بودی

بعدش : رکود ، سستي ، غم و...

بعدش : پینکی پرشین بلاگ و ۱۰۰۰ جور داستان دیگه

بعدش : تولد وب لاگهای دیگه و کلی کار دیگه

بعدش : مدیریت فنز

بعدش : يک خط در ميون ، يکي بود يکي نبود ، وقفه هاي طولاني ، چرت و پرت نویسی

بعدش : وضع يه کم بهتر شد!

سال دوم هم اينجوري تموم شد...

تا سال سوم چگونه آغاز شود.

تولد دیگری را جشن مي گيرم،  آغاز سال سوم را !

تولدت مبارک pinKy جونم